Brujeria to amerykański zespół extreme metalowy (deathgrind/grindcore/death metal) pochodzący z Los Angeles w Kalifornii, założony w 1989 roku przez Dino Cazaresa (Fear Factory) i innych muzyków z undergroundowej sceny, który od początku prezentuje się jako fikcyjna grupa meksykańskich narkobarónów i satanistów na ucieczce przed FBI, śpiewając wyłącznie po hiszpańsku o tematach takich jak przemyt narkotyków, przemoc karteli, satanizm, seks, rasizm, polityka imigracyjna i antyamerykańskie sentymenty, co czyni ich jedną z najbardziej prowokacyjnych i kontrowersyjnych kapel w historii ekstremalnego metalu.
Brujeria powstała w 1989 roku na imprezie w Tijuanie w duchu stworzenia grindcore'owo-deathmetalowego projektu reprezentującego latynoską/Chicano społeczność, z oryginalnym składem obejmującym pseudonimy jak Juan Brujo (wokal), Asesino (gitara – Dino Cazares), Fantasma (perkusja – Pat Hoed), Güero Sin Fe (bas – Billy Gould z Faith No More) i Jello Biafra (Dead Kennedys) jako gość, co pozwoliło ukryć tożsamości członków zaangażowanych w inne znane zespoły.
Ich debiutancki singiel „¡Demoniaco!” ukazał się w 1990 roku, a EP „¡Machetazos!” w 1992, budując undergroundową legendę dzięki ekstremalnym tekstom i lo-fi brzmieniu; pełny debiut „Matando Güeros” z 1993 roku na Roadrunner Records wywołał ogromny skandal – okładka z odciętą głową („Coco Loco”) spowodowała zwroty płyt przez sklepy i dystrybutorów po tłumaczeniach tekstów, ale jednocześnie uczyniła album klasykiem grindcore/death metalu z wpływami narkotykowej przemocy i satanizmu.
Drugi album „Raza Odiada” z 1995 roku pogłębił kontrowersje tematami rasizmu, nienawiści do „gringos” i politycznej przemocy przy granicy USA-Meksyk, osiągając status kultowego wśród fanów ekstremalnego metalu, podczas gdy zespół kontynuował rotację składu i utrzymywał anonimowość poprzez maski i balakławy na koncertach, wzmacniając mit o prawdziwych kartelowych bossach.
Po dłuższej przerwie trzeci album „Brujerizmo” z 2000 roku wprowadził bardziej dopracowane produkcje, elementy groove metalu i gościnne wokale (w tym kobiety), a nominacja do Latin Grammy (choć zespół nie pojawił się na ceremonii) pokazała, że ich prowokacyjny styl dotarł nawet do mainstreamu latynoskiego, mimo że muzyka pozostała brutalna i antyestablishmentowa.
Po latach milczenia Brujeria wróciła w 2016 roku z albumem „Pocho Aztlan” na Nuclear Blast, który łączył klasyczny deathgrind z nowymi wpływami politycznymi (np. single „Viva Presidente Trump!” jako satyra), a w 2020 wydała EP „COVID-666” i w 2023 pełny album „Esto Es Brujeria”, utrzymując charakterystyczną mieszankę grindcore'owej szybkości, death metalowych riffów i meksykańskiej tożsamości z tekstami o kokainie, kartelach i rytuałach.
Zespół słynie z ekstremalnie chaotycznych, maskowanych koncertów pełnych energii, krwi (efekty), prowokacji i interakcji z publicznością, które przypominają szamańskie rytuały przemieszane z przemocą kartelową; ich występy przyciągają fanów zarówno z death metalu, jak i punk/hardcore, a rotujący skład (z udziałem członków Napalm Death, Arch Enemy, Cradle of Filth) zapewnia ciągłą świeżość mimo dekad działalności.
Na dzień dzisiejszy (marzec 2026) Brujeria pozostaje aktywna – koncertuje intensywnie (m.in. trasa po USA w 2026 z datami w Anaheim i innych miastach), planuje występy na festiwalach jak Aftershock, a po śmierci założycielskiego wokalisty Juana Brujo w 2024 roku kontynuuje działalność z nowym składem (w tym Fantasma, Hongo, El Sangrón i inni), zachowując prowokacyjny, anty-systemowy charakter i status legendy ekstremalnego metalu latynoskiego.

Dyskografia
Matando Güeros – 1993
Raza Odiada – 1995
Brujerizmo – 2000
Pocho Aztlan – 2016
Esto Es Brujeria – 2023

Opis: Last.fm